Pakistan Türk Öğrenci Birliği

Pakistan topraklarına İslâm ilk defa Hulefâ-yi Râşidîn döneminde ulaşmış, bölgenin kalıcı fethi ise Emevî Halifesi Velîd b. Abdülmelik zamanında Muhammed b. Kāsım tarafından 710 yılında gerçekleştirilmiştir. Bölgenin İslâmlaşmasında özellikle Gazneliler önemli rol oynamış; Hücvîrî, Muînüddin Çiştî, Bahâeddin Zekeriyyâ ve Nizâmeddin Evliyâ gibi sûfîler İslâm'ın halk arasında yayılmasına büyük katkı sağlamıştır. Modern dönemde Müslüman kimliğinin siyasal bir temele oturtulmasında Muhammed İkbal'in 1930'daki İlâhâbâd konuşması dönüm noktası olmuştur. İkbal, ayrı bir Müslüman devlet fikrini açıkça savunmuş ve liberal nitelikli bir İslâm devleti modeli önermiştir. Pakistan'ın kurucusu Muhammed Ali Cinnah da bu görüşü benimsemiştir. Bağımsızlık sonrasında İslâmî kimliğin anayasal zemine oturtulması için çalışmalar başlatılmıştır. 1949 tarihli Hedefler Kararnâmesi'nde Pakistan'ın bir İslâm devleti olduğu ilan edilmiş ve anayasanın İslâmî esaslara dayanacağı belirtilmiştir. Ancak anayasa hazırlık süreci uzun tartışmalarla ilerlemiş, farklı taslaklar hazırlanmış fakat bir süre yürürlüğe konulamamıştır. 1956 Anayasası ile ülkenin adı "Pakistan İslâm Cumhuriyeti" olarak belirlenmiştir. 1958'de General Eyyûb Han'ın darbesiyle anayasa yürürlükten kaldırılmış, devlet yapısında değişikliklere gidilmiştir. 1962 Anayasası'nda Pakistan "demokratik devlet" olarak tanımlanmış, İslâm Düşüncesi Konseyi gibi kurumların kurulması öngörülmüştür. 1973 Anayasası ise Pakistan'ı resmî dini İslâm olan bir cumhuriyet olarak tanımlamış, kanunların Kur'an ve Sünnet'e aykırı olamayacağı hükmünü getirmiştir. Ziyâülhak döneminde (1977–1988) İslâmlaşma politikaları daha sistemli biçimde uygulanmış, Federal Şer'î Mahkeme kurulmuş ve Şeriat Kanunu yürürlüğe konmuştur. Eğitim müfredatına dinî dersler eklenmiş, zekât ve vakıf düzenlemeleri yapılmıştır. Ancak farklı dinî yorumlar, mezhep ayrılıkları ve siyasal çekişmeler nedeniyle İslâmlaştırma süreci toplumsal uzlaşıyı tam olarak sağlayamamıştır. Pakistan'da Sünnî çoğunluk içinde Diyûbendî, Birelvî, Ehl-i Hadîs ve Cemâat-i İslâmî gibi gruplar etkin rol oynamaktadır. Şiî nüfus önemli bir orana sahiptir ve Ca'ferîler en kalabalık Şiî grubudur. İsmâilîler özellikle ekonomik ve kurumsal güçleriyle dikkat çeker. Kādiyânîler anayasa gereği İslâm dışı azınlık kabul edilmiştir. Çiştiyye ve Kādiriyye tarikatları toplumda yaygındır.